ترانه های بی هوا

دیکارمو برزیلی و عادل فردوسی پور/ چرا یک برنامه مانند 90 موفق می شود

drkasra — Wed, 05 Nov 2008 23:35:18 GMT

دیکارمو شناسنامه اش قلابی بود . شرح حالی که عادل فردوسی پور از دی کارموی برزیلی بازیکن تازه وارد پرسپولیس در برنامه ۹۰ ارایه داد حکایت از این داشت که وی علی رغم تبلیغ باشگاه که او را یک گلزن قهار در سری الف باشگاههای برزیل معرفی کرده بود با ۱۹ گل در ۲۲ بازی - بازیکنی معمولی ان هم در محله های برزیل است بازیکنی که ۷۰۰ میلیون تومان بنا به برخی گزارشات برای باشگاه آب خورده . و جای بسی شگفتی است که پر طرفدارترین باشگاه ایرانی در بازار نقل و انتقالات بین المللی ضربه می بیند هر چند به نظر این جانب به عنوان یک هوادار فوتبال دی کارمو آن قدر ها هم بازیکن بدی نیست ولی قطعا در آرمانی ترین شرایط بیش از ۲۰۰ میلیون تومان نمی ارزد و کلاهی گشاد بر سر پرسپولیس . و اما عادل خان فردوسی پور و برنامه ۹۰ و یکبار دیگر پرده نمایی از ماجرایی که شاید فقط در فوتبال ما و در مملکت ما رخ می دهد و نکته قابل بحث این که وقتی مطبوعات در خدمت سلامت محیط باشند و وقتی فضای انتقاد باز باشد آن چنان که در فوتبال ما به دلیل جایگاه خاصش فضای بحث و بررسی باز است -البته خطوط قرمزها هم تا حدودی که نه حتما وجود دارد- به روشن شدن بسیاری از مسایل کمک می کند و امکان پیشرفت مهیاتر و جای جولان برای سود جویان و معرکه بگیران کم و کمتر می شود .عادل فردوسی پور و برنامه اش ۹۰ شاید صریح ترین صادق ترین و حرفه ای ترین برنامه صدا و سیمای ایران است و همین عامل به همراه فاکتور عامه پسند فوتبال برنامه اش را تبدیل به موفقترین برنامه این سالهای کشور کرده است .

زرشک

drkasra — Tue, 04 Nov 2008 09:58:17 GMT

جوونیا رو خط زدیم / تو غربت کج شما / سری می جونبوندیم اگه / در میومد لج شما

می خوام بازم بچه بشم / سفر کنم به شهر عشق / به جایی که بچه بد / جریمه هاشو می نوشت

به روزگاری که پدر / به قامتش خمی نبود / تو قلب این بچه تخس / نه غصه و غمی نبود

نوازشای مادری که زیر خاک نرفته بود / برای مادر هیشکسی / فاتحه ای نخونده بود

می خوام برم ولم کنید / زنجیرمو پاره کنکم / عقربه های ساعت و / دوباره واروونه کنم

می خوام بازم بچه بشم / برم به شهر کودکی / به بازی الک دولک / بستنی عروسکی

بستنی چوبی 5 تومان / کرایه تاکسی 5 ریال / با پیکان زرد بابا / تابستونا بریم شمال

سجاده مادربزرگ / پر می شد از عطر دعا / غروب می پیچید تو خونه بوی گل یاس و خدا

چشم و دل همسایه ها / رنگ برادری می داد / ترازوهای زندگی رای به برابری می داد

هیشکی تصور نمی کرد / دنیا یه روز وارونه شه / ضعیف و که له می کنن / بگن بابا قانونشه

کدوم صدای نابه کار / غروب و خاکستری کرد / کدوم نوازنده غم / جونیامو هجی کرد

اون بی صفت کی بود که هی / جونیامونو گرفت / گفت که بیا گازش بده / این موتور و می ری بهشت

اخبار 20:30 نگفت / کی بود که شبنامه می داد / به سوگ شعر بی هوا / پیغام تسلیت می داد

می خوام بازم بچه بشم / یه بچه لوس و ننر / تولد هفت سالگی / مامان می گه / کیک و ببر

ساعت 5 عصر که شد / برنامه کودک ببینم / به جای اخبارای جنگ / چند تا عروسک ببینم

فرشته مهربونی بود / که ورد عاشقی می خوند / پینوکیو آدم می شد / پدر ژپتو نمی مرد

مخمل بد ذات خپل / ته دلش یه قلبی داشت / با اون همه دوز و کلک / مادربزرگ و دوست می داشت

می خوام بازم بچه بشم / برم به شهر کودکی / جمعه ها با همبازیا / بازی سه راه رودکی

......................................................................

تلفن من زنگ می زنه / می پرم از خواب خودم / تو آینه می بینم یه هو / که ریخته موهای سرم

کت و کراوات و یه شعر / میون جمع شماها / می گن یه جشنه واسه ریختن عمر شماها

داد می زنن می گن حالا / شدی دیگه یه پا پزشک / آخ به سلامتی جمع / چیپس و فلافل و زرشک

بدون شرح / هو هو هو هو

drkasra — Mon, 03 Nov 2008 11:08:16 GMT

آدمایی که میبینی رد می شن

یهو همینا همه بد می شن

می شن ادمکای خیلی خفن

فکر نکنی یهو که خیلی کمن

نه تازه زیادن به مولا

نگا نکن جلوت می شن دولا

زیراب تو می زن بی ریا

میگن ماییم از نسل آریا

بقیشو مینویسم بعدا

حالم بهم می خوره رسما

اسمشونو شکلشونو ریختشون

همش به خاطر یه لقمه نون

...

درسی در محضر استاد / از شنبه ...

drkasra — Sat, 20 Sep 2008 09:29:02 GMT

امروز شنبه است . روزی که همیشه میاد و هیچوقت نیومده . واژه ( از شنبه ) برای خیلی ها خیلی معنا ها می ده . خیلی ها هم خیلی اونو استفاده کردن . خیلی ها قراره شنبه کاری کنند . خیلی ها قراره شنبه متحول بشن . خیلی ها قراره از شنبه برن دنبال کار . خیلی ها هم قراره از شنبه در س بخونن . شاید بعضی ها هم قراره ورزش کنن و ... به هر حال از شنبه خودش حکایتها داره . حالا یک نکته ا گه از یک ادم مشکوک مثلا مشکوک به تنبلی یا هر چیزی خواستید کاری انجام بده و اون گفت ( از شنبه ... ) شما مواظب باشید . گول نخورید . چون گول خوردن درسته که خودش بده ولی گاهی پیش میاد مثلا الدم گول می خوره و می ره دانشگاه یا ادم گول می خوره می ره دنبال هوای ژر از اکسیژن ! یا ادم گول می خوره مالیاتشو به موقع می ده اما گول خوردن وقتی بده که ادم قبلش بهش هشدار داده شده کهع ای اقا ای فلانی ای حضرت دراز یا حضرت کوتاه یا متوئسط یا ای اقای هو هو مراقب و مواظب باش که این راه خطا ست و اگر روی حاشا و کلا که ومنهدم می شوی و یا کج خواهی شد از راه راست و این حرفا و خلاصه این موقع است که ادم باید تمام اعضا و جوارحش ببخشید موهای بدنش سیخ بشه و حواسش باشه که ...

و شما مراقب این ادمهایی که از این واژه های خطرناک تاستفاده می کنند حتما و حکما باشید بدرود .

دریا و حس آدمها/یک توقف کوچک در کنار ساحل

drkasra — Wed, 17 Sep 2008 07:50:18 GMT

خیلی از ادمهایی که دریا ندیدن یا دریا دیده هستند عاشق دریان ! مثلا دوست دارند که تعطیلات به خصوص تابستونا یا بهار یا حتی اخر هفته ها - سری به این ابهت خلقت بزنند و کنار دریا حالی به حولی و خلاصه عشق و صفا و شنا و ماهی و از این حرفا .ولی واسه بعضی ادما دریا تکراری می شه واسه خیلی از اونایی که کنار دریان و تو شعرهاشون دریا دریا زیاده . بوی تعفن میده هیکل دریا . شرجی دریا با ادمهای عرق کردش که پیرهنشون مث چسب به تنشون چسبیده و شرشر هی و هی عرق می ریزن براشون نفرت اور شده . دریا موجود غریبیه . دریا چیز عجیبیه . سلیقه هعا هم نسبت به دریا متفاوته . بعضیا ازش می ترسن ( خطر غرق شدن ) بعضیا دوستش دارن ( ارامش و هیجان ) بعضیا براشون نفرت اوره و تنفر انگیز ( بوی گند شرجی و لجن و ماهی گندیده ) و برخی ادما ها عاشقانه می پرستنش ( حس پرواز و یا زدن زیر اواز یا شروعی برای اغاز یا اصلا طعم عاشق شدن )به هر حال این دریا خودش حکایتها داره . من فکر می کنم پشت این عظیم زیبا - پس این مغرور با صلابت - دردل این خروشنده ی ارام هفت رنگ قصه ها حکایتهاست حکایت دلدادگی نفرت یاس امیدواری اغاز و انجام می خوام درد دلشو ازش بپرسم. اگه شد بنویسم . البته حواستون باشه برای من دریا اهمیت نداره جدی می گم نوعی حس یکنواختی ازش دارم حتی وقتی که موجاش ساحلو می کنه و میندازه اونور تر . نوعی حس سکون . نوعی ارامش و زوال شاید . نمی تونم خیلی وصفش کنم . شاید بی خیالی . شاید..

ماجرای هو هو کردن

drkasra — Mon, 15 Sep 2008 09:37:58 GMT

ماجرای هو هو کردن یک اصطلاحه که مدتیه بین من و دوستانم خیلی مورد بحث قرار گرفته . (( هو هو )) همان صدای پارس سگه . اما این اصطلاح هنگامی کاربرد داره که یک فرد در یک زمینه ادعای پوشالی داره . نه یک زمینه حتی زیرا برخی افراد همیشه در همه چیز مدعی هستند و اضهار فضل عظیم دارند در حالی که در خیلی موارد پخی نیستند این دسته افراد در ادعای مرام و معرفت و مشتی گری و لوتی بازی و آب گوشت و دیزی و از این حرفها هم کم نمیارند و در این باب هم مدعی العمومند . هو هو کردن کلا چیز خوبی نیست و ادمهایی که زیاد هو هو می کنند هم خیلی نمی تونند در دراتز مدت قابل تحمل باشند به هر حال خواستم هو هو کردن رو توضیح بدم برای نوشته های اتی خودم و چند داستان کوتاه .

شاید یک شعر تنها

drkasra — Sun, 14 Sep 2008 09:19:18 GMT

کاغذ

قلم

پنجره تنهایی

تمام سهم من از زندگی

خواستم تصویرت را نقاشی کنم بر شیشه های غبار گرفته

شاید روزنی باشد برای عبور

رها شدن از منجلاب سگی

که ادم

دمادم

فحش ندهد به زمین و زمان

زایش اتفاقی یک جنبنده

رها شدن در کوچه های بی هویتی

و هوس

یک لحظه

انفجار

سینمای ایران / مشکلات و بن بستها

drkasra — Sat, 13 Sep 2008 09:04:35 GMT

اگر بخواهیم سینمای امروز ایران را بررسی کنیم و علل درجازدن آن را در سالهای اخیر بیابیم اگر چه هنوز کارگردانان قهاری همچون کیارستمی و مجید مجیدی و جعفر پناهی و… کارهای پراکنده در خوری را ارائه می دهند نیاز به موشکافی و کارشناسی وسیعی است که از این گفتار خارج است . نبود امکانات ، عقب ماندگی در دنیای رایانه ، نبود بالندگی در ادبیات و فقدان فیلمنامه های موفق ، برخی سانسورها و برخی خودسانسوری ها و رفتن به سوی کلیشه ها و گاه حتی اقتباسهای بسیار ضعیف از فیلنامه های ضعیف غیر وطنی و… همه و همه از مهمترین علل قابل بحث می باشند . استقبال بسیار اندک مردم ایران از سینما و از سوی دیگر کپی رایتهای موجود هم بلای عظیمی است که گریبان گیر تهیه کننده های فیلم هاست و آنان را تا مرز ورشکستگی کشانده تا جایی که بسیاری از هزینه ها بدون بازگشت است . در میان علل ورشکستگی تهیه کنندگان و به دنبال آن سینمای ایران یک علت عمده که این حقیر فی الواقع به آن پی برده و در این جا عرض می کنم سنت ازدواج است . چه بسیار جوانهای عهزیزی که دیده شده اند در 3 سانس مختلف اکران یک فیلم هر بار دست در دست معشوقی ( البته فکرها به جای بد نرود که هر فکری که کج رود از بی تربیتی خواننده حکایت دارد و لاغیر ) به تماشای چند باره یک فیلم می روند که همین فرد بعد از ازدواج گذارش به سینما نمی افتد یا یک بار در سال در صورتی که قبل از ازدواج روزی 2-3 و… و این بود برخی مشکلات در سینمای ایران . فعلا بدرود ….

داستان یکنواختی و زوار و این جور حرفها

drkasra — Thu, 11 Sep 2008 07:40:18 GMT

گاهی زندگی یکنواخت ،آدم رو تهی می کنه از میل به حرکت یعنی عادت می کنی به یکسان بودن ،تساوی ثانیه ها ، یک شکل بودن دقیقه ها و ساعتهایی که عین هم تکرار می شن هر روز . رنگ دیوار اتاق دکور خونه ، قیافه همسایه ، تلویزیون با اون برنامه های مسخره و تازه سریالهایی که محتواش همه تکراری شده و هالیوود لعنتی هم که فیلمهای درست و حسابیش ته کشیده دیگه نه خبری از پدرخوانده و اون ابهتشه ، نه برباد رفته ای تازه ساخته می شه در حالی که هر روز خیلی چیزا به باد می ره ، نه خبری از ادیسه ی کوبریکه و نه قراره زندانی از قفس بپره . توی اتاقت تازه حبس شدی ، توی ثانیه های تکراری خودت . گلشیفته فراهانی رفته هالیوود خودت تا ته قضیه رو بخون آخه وقتی کیت بلانشت با دی کاپریو فیلم بازی می کرد چیز محشری نمی شد حالا گلشیفته فراهانی با دی کاپریو ... البته هنوز این فیلمو که ندیدم شاید هم غیرت ایرانی البته از نوع زنونش هالیوودو متحول کنه ... و بعد از سالها اثبات بشه که شاعر هم(( هنر نزد ایرانیان است و بس )) و ثابت کنیم به این یهودیای هالیودی که (( ها ! عاموا ! ما می تونیم حت همیشه توی رویا نیست ی تو زمینه سینما سرویستون کنیم . ))

به هر حال این لحظات تکراری بدجوری آدم رو مسخ می کنه و این یکنواختی خودش زنجیری می شه که نگذاره زندگیتو متحول کنی . گاهی آرزو می کنی که کاش شخصیت کارتونی میو میو واقعی بود و می شد خریدش و تو می رفتی توی بالکن و به جای میو میو اسم خودتو بلند فریاد می زدی و می گفتی مثلا غضنفر عوض می شه و می شدی یه آدم دیگه که حال و حوصله داره . به هر حال خدا کنه این یکنواختی به سراغ کسی نیاد . شاید هم من زیاد بزرگش کردم تا نظر شما چی باشه

لحظه ها ، حوصلشون سر رفته / زوار ما آدما در رفته

تن بی جون همین ماشینها / مکانیک بس با هاشون ور رفته

التماس می کنن و هی می خونن / به خدا زوار ما در رفته

خود راننده بی جونو نگا / زوار مشتی ما در رفته

اگه قافیه نداشت ترانه مون خرده نگیر / به خدا زوار این ترانه ساز در رفته

صف مرغ و گوشت و بنزین ، یه لیوان آب خنک / با همه زندگیون ور رفته

بی خیال بابا ...

آژیر خطر

drkasra — Wed, 10 Sep 2008 06:55:12 GMT

بعضیا شیشه ای ن/بعضیا سنگ و کلوخ/بعضیا ساده و پاک/بعضیا جنس دروغ

بعضیا بسته به غم/خوشیاشون کمه کم/بعضیا غصه ندارن که بخوان گریه کنن

یا که گریه هاشون از جنس هوای بی غمه/درد بی دردی و تکرار یه شعر مبهمه

بعضیا مثل من و تو مشکی پوشن به عزا/همیشه داغ یه شعر کهنه تو سینشونه

شوق آواز ورم کرده کهنه تو گلو/هر کجا دردی باشه دردشونه

بعضیا مثل من و تو انگار از نسل غمن/نمیشه بشماریشون نه زیادن نه کمن

گم میشن مثل برگای خزونی که زیر پای همه رهگذرا/له میشه فقط صدای خش و خش ازش میاد

رهگذر به یاد پاییز می افته با صدای خش و خش

یاد تکرار هوای بچگی/مدرسه باز شدن فلک شدن/دفتر مشق و مداد و یه تراش

زیر لب با بغلی حرف زدن یواش یواش...

بی خیال ریختن برگ درخت، اولین انشا تابستان بود

(( بابا ما رو برد سفر توی ساحل خزر))

((بابا ما رو برد سفر توی ساحل خزر))

بعضیا مثل من و تو انگار از نسل غمن

حمله هوایی آخ...آژیر خطر